Całe moje życie to szalone skrajności, np w jeden tydzień ferii leżę futrem do góry i leniwie lepię pierogi w domowym zaciszu, w drugi uderzam na stolicę, a tuż przed tym na randkę z T2... Pora to opisać.

     Z T2 spotkałam się przed noclegiem u Katie w mieście X. skąd o b. wczesnej porze łapałam intercity do Wawy, więc rano nie miałabym szans na ten pociąg od siebie dojechać. Przejęta swoim interview w ogóle nie spinałam się (i dobrze!!) przed meetingiem, którego randką i tak nie nazwaliśmy tylko ot zapoznaniem wstępnym, by nie przeciągać za mocno samego pisania. Było bdb. Pan bardzo na poziomie, pełna kultura, ale nie nachalna, choć wylądowaliśmy w mało romantik zadymionym miejscu i musiałam potem od nowa myć i układać włosy, co by z przesiąkniętą petami grzywą nie ruszać na casting. Nie wiem, czy w to wierzyć, bo oprócz ogłady facet jak na swój wiek nadal całkiem ok, wysoki i bardziej barczysty niż na fotkach (=cool!), a twierdził, że od bardzo dawna nie spotykał się z kobietą = pisał mi przed, że się denerwuje i to mnie nawet ujęło, taka szczerość, choć na mięczaka nie wyglądał. Bardzo fajnie nam się rozmawiało, o pracy, o sztuce, o podróżach, o pisaniu, sportach itp, bardzo dobrze mi się wyrażało samą siebie przy nim, tzn nagle usłyszałam, że odpowiadam mu i opowiadam b ciekawie, a zwykle wolę pytać i kiwać głową. Przy pewnego rodzaju rozmówcach robię się jeszcze płytsza niż jestem, a tu było odwrotnie:)) 

     Facet podobno serio lokalny aktor (aczkolwiek dla mnie nierozpoznawalny = nie robi to na mnie wrażenia), jest po dziennikarstwie i filozofii, pisze, prowadzi zupełnie nieartystyczną firmę, a wszystkim tym się nie chełpił, tylko opowiadał zwyczajnie, powoli, nigdy wyniośle, nie wyczułam też fałszu w tej skromności. Co oprócz tego wyczułam/odczułam .. ciężko powiedzieć .. O powód rozwodu obiecałam sobie póki co go nie pytać. I nie nakręcać siebie na nic ani jego. Różnica wieku i światów, w jakich żyjemy jest znaczna, więc nie mam pojęcia, czy to realne .. Wypiliśmy herbatkę (żadnych alkoholi) i podwiózł mnie do Katie, choć ciut obawiałam się znowu wsiąść z obcym gościem do auta, ale miałam nieporęczny bagaż, było późno by biegać za busami, no i zaufałam mu. Pytał ofkors, czy moglibyśmy się jeszcze spotkać, ale uznałam to za typowo formalne hasło na koniec miłego wieczoru.

     Nie miałam okazji omówić wrażeń z Katie, bo wchodzę, a tam ten niby-nie-na-serio gość, co już o nim było, ten starszy (jakkolwiek wyglądał i zachowywał się duużo młodziej od T2) na oko jakby u niej mieszkał, o czym K nigdy nie wspominała, kurka, gdybym wiedziała nie ładowałabym się im na głowę! Nic więc nie pogadałyśmy głębiej oprócz tego, że wypiliśmy we trójkę po drinku i żartowaliśmy jak się zachować na rozmowie i co mówić (Irak/Afganistan -zapomnij o szczerych przekonaniach, tylko wazelina itp.) i doradzili mi zgodnie – i to nie żart – bym sobie drinka i przed występem strzeliła!! Bo ja serio jestem zbyt nerwowa, to nie tylko moja opinia. Uznałam to za dowcip, ale rano (tzn o 4 am) Katie sama na pożegnanie też mi to szczerze powtórzyła.. I tylko ten pomysł pozwolił mi faktycznie wyjść w środku zimowej nocy na pociąg i pojechać dalej. Tak bardzo byłam w środku sparaliżowana i wściekła na siebie za to w co się wpakowałam.

     Zanim wyszłam, położyli mnie na parę godzin do łóżka, a sami zanocowali obok na materacu, nie zmrużyłam jednak oka czuwając by nie zaspać, myśląc o T2, o następnym dniu, nasłuchując jak para obok mruczy do siebie przez sen i przytula się.. Doznałam wtedy ofkors uczucia zarówno totalnej samotni, ale i siły, że dam radę, bo sama tego chciałam, bo wybrałam taką drogę w tym roku, śmiałą i osobną, więc dam radę i jutro i pojutrze i na wieki wieków. I zadzwonił budzik.

     Odpoczywam sobie. Oczywiście domowo. Przesortowałam testy z półrocza, sprzątam, wyszywam (brakło w mieście muliny białej i muszę zapolować na nią w regionie), czytam, lepię z Mami pierogi ruskie, z jagodami i z serem, a potem jemy je przez 3 dni. Jak również wypiekamy w domu chleb (wkrótce i na zakwasie), robimy skwarki i wcinamy owe pieczywo ze smalcem, pyycha! Prawdziwy slow food. I slow flow!

     Nagrałam sobie fajną damską płytkę i śpiewamy razem co rano, tzn lejdis pięknie, ja wściekle fałszuję ale fun jest. Głosy od Nelly Furtado po Lady Gagę, podejrzewam nie wszystkie pliki zdobyte legalnie, ale co tam, Madonna śpi na dollarach, Whitney H. ponoć znowu nabywa za $$$ używki = ja się do jej nałogu dokładać nie będę! Utwory same energiczne, polecam, ścieżkę będę podawać na końcu pod postami i przez jakiś czas. A jakie są Wasze ulubione damskie dynamiczne głosy?

     Dużo śpię, nie zarywam nocy jak w czasie Xmas. A na pewno o wiele mniej siedzę przy kompie, więc odkładam póki co obiecane kiedyś plotki-notki na potem. Zauważyłam bowiem ostatnio, że po ślęczeniu przy moim starym monitorze mam niepokojące zaćmienia w prawym oku, mrugam, mrugam i nie mogę się pozbyć takiej jakby mgły sprzed siebie, brrr, wystraszyłam się okrutnie, robię terapię kroplami świetlika, na necie otwieram pocztę i zaraz znikam. Może to oznaczać mniejszą/skromniejszą działalność na blogu, ale niestety. Dziś zamówiłam sobie też modne oprawki do okularów "poza dom", co miałam od dawna postanowione ale teraz to przyspieszyłam. Powinnam, a nie nosiłam (bo źle wyglądam, bo zniszczy mi się nos itp) okularów męcząc bardzo oczy ciągłym mrużeniem i zoomowaniem, na co girls i sami uczniowie zwracali mi czasem uwagę. Dziękuję za troskę, teraz o wiele łatwiej wyłowię każdą jedną ściągę na sprawdzianie :)

     Patrzyłam jak urzeczona na pracę takiej pani optyk, cichutko ma , ciepło, ubrana elegancko, klient raz na pół dnia .. aah, poezja. Ona westchnęłaby na to, że mam 2 weeksy ustawowo wolne, a ja dalej czuję się jak przejechana walcem po ostatnich tygodniach. Chodzę po własnym mieście, jakbym wróciła do świata żywych z poligonu :)

     Dużo i dobrze śpię a sny mam surrealistyczne. Jak zawsze, gdy mam wolne nagle wraca mi zdolność śnienia lub snów zapamiętywania. Śnią mi się dziwne miejscowości, złoto-czerwona jesień, niemowlęta, śni mi się, że idę na nauczanie indywidualne, a matka ucznia wciska mi w podzięce na koniec mięso na obiad, które później okazuje się być .. wielką nogą ptaka typu żuraw itp. To pewnie po tym, jak pierwszy raz w tym roku trafiłam na rodzinę, która wspaniale mnie przyjęła na domowe nauczanie, a oprócz masy uprzejmości pierwszy raz w życiu zapytano mnie czy nie napiłabym się herbaty. I dostałam, z cytryną! A kiedyś to nawet wspaniałego, chrupiąco-kruchego krokieta!!! Nieomal padłam z wrażenia! Nie mówię, że nauczyciela w domu trzeba witać na czerwonym dywanie, ale do tej pory czułam się na tych wizytach jak zło konieczne usadawiane w cuchnących kuchniach, przy klejących obrusach, a rodziców nawet nie widziałam na oczy. A tu zmiana, która odbiła się (pozytywnym) ale jednak piętnem na mej podświadomości! No i śnił mi się kurka mać Matt biorący prysznic, ale tak było porno i duszno, że nic ciekawego z pokoju jakby hotelowego nie widziałam. I tu urywam, czas przeznaczony na sesję minął. Idę dalej leżeć na kanapie i oglądać tivi. Dziś wstrząsający serial psychologiczny barwy szczęścia. Uwielbiam przecudnie nieposkromioną fantazję pani Łepkowskiej.

---
     1. nelly furtado - do it (świetna piosenka, która trwale kojarzy mi się z wyjazdem do Londynu sprzed trzech już równo lat, oo)

     Wysłałam wniosek do ambasady USA w ostatni dzień zgłoszeń (wygląda na to, że uznaję tylko celowanie w sam deadline, wcześniejszy termin równa się dla mnie nadgorliwość gorsza od faszyzmu, a i adrenalina nie ta sama), a już nastepnego pani koordynująca wysłała mi kompromitującą notkę, że .. pomyliły mi się programy i zaaplikowałam na wyjazd dla akademików, nie prostych profesorów ze szkół średnich. Kazała mi poprawić nagłówek i szybciutko odesłać, co mnie zdumiało, że od razu nie wyrzuciła tego do kosza. Cośtam zmieniłam, ale nie wiem czy dobrze bo już się nie odezwała.

     Po takim fopa to na pewno nie mam szans, a szkoda, bo niby nie nastawiałam się, ale coś mi się te Stany wbiły w głowę, normalne, że jak człowiek pisze wniosek to wizualizuje sobie całą akcję, pomarańczowe taxówki, Statua machająca do mnie, piękni lśniący czarnoskórzy mężczyźni mmm, jak nie ten to inny muszę znaleźć sposób i pojechać tam.. Oglądam sobie i słucham z tej okazji Fragma - Forever And A Day (Radio Edit), same zobaczcie dlaczego. Fajna, prosta nutka i boleśnie kiczowy teledysk, ale mnie łapie aż nadto!

     T. po problemach w pracy ma niby awarię peceta i nadal mało co pisze.. Co więcej .. odłączył sobie neta z komórki, co go pono tylko dla mnie kiedyś zainstalował, aby oszczędzić 150$ miesięcznie. Nie żebyś nie była tego warta.(Oh yeah!) Udałam, że spięłam się, że wiszę mu tyle kasy, ale dowiedziałam się, że łatwo mu to mogę wynagrodzić. Jak przyjedzie. Hehe, tu się nie stresuję, bo prędzej mnie ta Statua wymaca niż on :))

     Odliczam godziny do ferii, ale twardo idę jako drwal karczujący las do przodu, robię examy na zaocznych, stoję nad udręczonymi słuchaczami jak gestapowiec z pałką, nie daję ściągać, pani to jest kosa mruczy zrezygnowany koleś o wyglądzie i mentalu kibica ze stadionu, szkolę się, kwitnę u zastępcy Szeryfa z okazji praktyki (proszę to przemyśleć - dla opiekuna taki wyjazd to prawie jak urlop), tiaaa urlop, sam niech se leci na taki urlop. Pracuję znowu do późnej soboty.

     Na semestralnej naradzie siedzę z kwiatem młodszej części grona, żartuję z nimi, wypytuję Miss S o wylot do Afryki (w zeszłym roku była ciężko chora, w tym latać będzie jakby nic co trochę, zonk), po naradzie mijam grupę, w której stoi Matt i przygląda mi się długo i z daleka, omijam jego wzrok, ale w końcu muszę spojrzeć, rzucam urocze cześć i płynę dalej i wzdrygam się cała w środku, blee. Wieczorem piję winko z Melią w jej pięknym mieszkanku, bawię się z jej świnkiem, wracam przez zaspy i w mrozie, ale coś czuję, że rozklejam się znowu w środku, rozmazuję wieczorem na dobre, zagryzam palce w zębach, wbijam nożyczki w uda. Taki ze mnie naprawdę za kulisami cienki jest drwal, cienki bolek :)

      Wszystko jest doskonale, to tylko comiesięczny spadek hormonów szczęścia, jestem tego więcej niż pewna, czuję to wręcz fizjologicznie. Daję sobie rękę za to swoimi ostrymi, stylowymi nożyczkami uciąć.

      Ciach, ciach i od razu lepiej.

     Gardło jako tako. Okazuje się, że poza pracą nie ma za wiele o czym pisać :))

     Na studniówce nie byłam. Jak raz człowiek zdecyduje się nie pójść to potem każdego następnego roku b. łatwo jest się nie zapisać plus tendencja o dziwno wśród nauczycieli narasta imprezę tę olewająca. Nawet nie połowa grona na balet dobiła, niewielu młodych, a i czołowe bywalczynie salonów typu Nokia czy inne też się nie zjawiły. Nie mnie analizować ogólne powody, mówi się o lekceważącym stosunku maturzystów do naszego w balandze uczestnictwa, niektórzy nie dostali zaproszeń itp, za partnera trzeba sporo zapłacić, a sam wieczór ma być 100% na trzeźwo, co wielu osobom towarzyszącym grona się nie widzi, bo to głównie grono nie pije, a młodzież jak zwykle spod stolików ukradkiem tak. = Żadna fun. Wielu nauczycieli woli iść na porządnego (co nie oznacza, że zakrapianego!) Sylwestra niż sterczeć na tej dziwnej imprezie. Trochę mnie osobiście ubawiło po pas, że takie okazy jak Lina i Miss S. na studniówkę owszem się wybrały, ale.. razem, bez mężów (mężusiowie umówili się na pifko w domu). Moim powodem nieprzybycia nie był bynajmniej brak męża, ale gdybym miała godnego partnera i ochotę, to bym tej stówki opłaty za niego nie żuliła!!

     Nie mam żadnych specjalnych przyczyn, dla których nie szłam. A może mam ich sto. Ja po prostu jestem z tych co na 100dniówki nie chodzą i czują się z tym super i kropka.

     Pracy tyle, a w tzw międzyczasie coraz ciekawiej pisze mi się z panem, o którym było już wcześniej, tym co sama doń zaklikałam, rówieśniku Tediego i o imieniu jak T, czyli nazwijmy go roboczo T2. Możecie uznać mnie za starą netową podrywaczkę, ale to niesłuszne uproszczenie. W moim wieku/sytuacji/mieście/branży net to praktycznie jedyny sposób by do kogoś zagadać lub nowy sygnał odebrać. Nie szaleję na 15tu portalach, a ledwie na dwóch a i to z przerwami, bo mam odrzuty. I nawroty tam bywania. Nie jest to bowiem takie łatwe by z kimś rozwinąć ciekawą rozmowę i poczuć te same fale. Jak to w życiu.

     Tym razem znów jakby chwyciło. Znów, bo po drodze przewinął się ostatnio Jan, ale to był tylko wypadek przy pracy:P Nigdy więcej nie chciałabym powtórzyć tak szybkiej a pustej akcji. Nie żeby tam trauma albocoś, ale po prostu dla marnych numerków nie chce mi się palcem ruszać. Zamierzam się pilnować, a może nawet deko bardziej szanować :)

     T2 dobija 50tki, 3 lata po rozwodzie, 2 córki, pasjonat, czym się zajmuje już pisałam, dużo pracuje, ciągle wyjeżdża, chodzi do kina, lubi muzykę, pisze (!!) książkę, ale nie do szuflady tylko ma umowę z wydawcą, czyli na oko interesujący człowiek. Etap fascynacji artystami mam za sobą, wręcz ich unikam by nie trafić na świra, egzaltanta, czy męczennika co cierpi za miliony. T2 póki co nie brzmi na takiego. Brzmi, powiem Wam, .. fantastycznie! Bo oto ja czajnik wobec obcych z neta, w ostatnim szalonym czasie po prostu mu oddzwoniłam po dwóch nieodebranych połączeniach (oczywiście był to nr inny niż podawał) i usłyszałam. Jego niby udającego .. gościa ze skarbówki, haha, uśmiałam się, bo od razu się domyśliłam, że to on. Głos ma zaiste aktorski, ciepły, mocny, głęboki, bardzo uprzejmy. Aaah .. 

     Pisze konkretnie, ciut poetycko lecz nigdy przesadnie, czasem jakby z małą wiarą w siebie i żalem do przeszłości, ale twarda jestem, nie robię za tanią pocieszycielkę. Interesuje mnie tylko tu i teraz. A teraz on jest bardzo, bardzo spragniony kobiety, od czasu rozwodu rzucił się w wir pracy i ponoć z nikim się nie zadawał, ale kto go tam wie. No i bingo, trafił mu się mocno podatny grunt, bardzo, bardzo spragniona stara panna ;) Miałam po tych telefonach parę dni hopla na jego punkcie, ale potem dosłał więcej zdjęć i zdał mi się być na nich dość .. sędziwy, więc wytonowałam. Pytając sama siebie: Confetti, czego/kogo ty w końcu chcesz, młodzieńca w dojrzałej skórze czy mało dojrzałego starca? Co w sumie wychodzi na jedno i to samo, hehe ;) Luz, nie czas się nad tym zastanawiać, spotkamy się, zobaczymy. Ale ciekawe jest to, że już raczyłam wysmarować taką notkę na jego cześć ..

      T. tymczasem .. miał znów niby wielkie finansowo-prawne kłopoty w firmie i zamilkł nieomal na dobre. Ja też się mało odzywałam z racji wielu zajęć i T2 = nasz „związek” mocno się nadwątlił .. Może to i dobrze.. Jeśli nie nadjedzie jak obiecywał w czasie moich ferii, to ja na to kładę. Niby co mi zależy, skoro to i tak tylko netowe pisanki z nim, ale jednak .. jakoś tak mnie zdalnie urabiał, że miesiącami nie interesował mnie nikt inny. Czas w miejscu nie stoi, a ja potrzebuję kogoś tu i teraz.

     Nauczyłam się zdrowego egoizmu w pracy, teraz kolej na inne sfery. O!